บอคเราม่ายหนับหนุนภาษาวิบาดนาจ๊ะ

บลอคเราไม่สนับสนุนภาษาวิบัตินะจ๊ะ

ต้องการเอาแผ่นภาพด้านบนไปเผยแพร่ สามารถ COPY โค้ดด้านล่างไปได้เลยจ้า~!!

เฮ้อ~

เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกเลย

เมื่อวันศุกร์ไปดูก้านกล้วยมา หนุกมากๆ

ชอบคนพากย์เสียงพระนเรศวร ดูมีอำนาจดี

และก็ชอบเพลงที่แอ๊ด คาราบาวร้องประกอบด้วย ชอบๆๆ >_<

แล้วพอมาวันจัทร์อาจารย์ก็ประกาศว่าจะพาไปดูก้านกล้วยฟรี ในวันอังคาร

...................เซ็งเลยเรา

พอถึงวันอังคารก็ไปดู ดันได้แถวหน้าสุด

ซ้ำร้ายยังนั่งติดกับคนที่เราชอบอีก!

ไม่ใช่ว่ามันไม่ชอบ.......แต่มันเขินอ่ะ!

ตอนดูก็เงยหน้าสุดๆ เลยล่ะ เมื่อยคอมากๆ

หันไปดูที่ข้างซ้าย เพื่อนเราก็แอบนั่งคุยโทรศัพท์กับแฟนอยู่ (แล้วจะมาดูหนังทำเพื่อ?)

หันไปดูด้านขวา คนที่เราชอบก็หัวเราะตอนที่เพื่อของมารงค์ (ช้าง) ตกลงไปทับกบในบ่อน้ำ

อืมม... มองเขามีความสุขอย่างนี้ก็สบายใจแล้วล่ะ

ดูไปดูมา........... ง่วง หลับดีฝ่า

...

...

...

...

...

...

ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ก้านกล้วยกำลังรบอยู่แล้ว

และก็หันไปมองคนที่อุตส่าห์ให้เราซบไหล์

แหะๆ

แหะๆๆ

แหะๆๆๆๆ

อยากหัวเราะให้เจ็บคอไปเลย ไอคนที่ให้เราซบก็มองประมาณว่า 'อุตส่าห์ให้ซบนะเนี่ย'

เหอะๆ คงเดาออกนะว่า...ใคร เราเลยขอบคุณไป (อายมากๆๆๆๆๆๆๆๆ) แล้วหันไปมองเพื่อน

.....มันหลับคาโทรศัพท์ไปแล้ว

มือขวาถือโทรศัพท์ มือซ้ายเท้าคางแล้วน้ำลายย้อย (ย้อยจริงๆ)

หมดสภาพเลยเพื่อนเอ๊ย~

พอหนังจบ เพลงของแอ๊ด คาราบาวดังขึ้น พ่อก็โทรมา (เราไม่ปิดโทรศัพท์นะ แต่ตั้งระบบสั่นแทน)

พอคุยเสร็จก็ออกจากโรงหนัง ฝนตกหนักเลย แต่เราก็ฝ่าฝนออกมาจนได้ เพราะขี้เกียจรอ

...พอมาวันพุธก็ตื่นสาย ปวดหัวมาก เจ็บคอด้วย สงสัยตากฝนเมื่อวาน

ตอนเช้าก็ไปโรงเรียนโดยที่ไม่กินอะไรเลย กินไม่ลง เจ็บคอ

ตอนเรียนคาบเช้าเรียนไม่รู้เรื่องเลย ปวดหัวตุบๆ หิวก็หิว

พักกลางวันเลยกินกระเพาะปลาไป ครึ่งชามก็ไม่ไหวแล้ว เจ็บคอมากๆ

เพื่อนซื้อน้ำแดงมาให้กิน เพราะไม่รู้ว่าเราเจ็บคอ กลัวจะเสียน้ำใจ เลยกินไปอีก

อ๊ากกกกกกกกกกกก เจ็บคอหลายๆ Y_Y

......ตื่นมาวันพฤหัสบดีอาการแย่กว่าเก่ามาก

พอมาถึงชั่วโมงวิทยาศาสตร์เรียนสามชั่วโมง อาจารย์ก็เรียกเราให้ออกไปทำการทดลอง

ตอนนั้นปวดหัวมาก แล้วก็ล้มพับไปเลย (อาจารย์เล่าให้ฟัง)

พอตื่นมาอีกทีก็อยู่ห้องพยาบาลแล้ว อาจารย์ที่ห้องพยาบาลบอกว่ามีเพื่อนสี่คนช่วยแบกมาทีนี่ แล้วเราก็หลับไปสามชั่วโมง (สรุปว่าไม่ได้เรียนวิทย์เลย T.T)

ตอนเย็นพ่อก็พาไปโรงพยาบาล ค่ายาทั้งหมด..................พันสี่!

แพงมากๆ เลย แต่พ่อบอกว่าไม่เป็นไร ขอให้หายก็พอ (........ซึ้ง~)

แล้วด้วยความดันทุรังไม่เข้าท่า อยากดูหนูหิ่นเดอะมูฟวี่ พ่อก็เลยพาไปดู

มันก็หนุกดีอ่ะนะ แต่บางมุขมันเคยอ่านในหนังสือเลยไม่ค่อยขำ =_=;;

พอหนังจบก็ออกมา ไอค่อกแค่กเลย หายใจก็ไม่ค่อยออก กลับบ้านก็เลยดร๊วปยาที่เพิ่งได้มาซะ~ ค่อยยังชั่วหน่อย...

พอมาถึงวันศุกร์ อาจารย์พาไปที่นิทรรศการเฉลิมพระเกียรติฯ เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 60  ปีที่เมืองทองธานี

ตอนไปหาที่นั่งไม่ทัน เลยยืน

หันไปมองคนที่ยืนด้านข้าง........... อ๊ากกกกกก คนที่เราชอบเอง!

มันไม่คุยอะไรกับเราเลย เราก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เลยเงียบกันทั้งคู่

พอรถต้องขับยูเทิร์น เราปวดหัวตุบๆ มึนมากๆ เลยเซไปทับเขาเต็มๆ เพราะยังปวดหัวไม่หาย

ไอคนที่อยู่ใกล้มันกระซิบกับเพื่อนมันว่า 'แมร่ง เห็นท่าทางเป็นเด็กเรียน ที่จริงก็อ่อยนี่หว่า'

เราลุกขึ้นมามองหน้ามันสองคน แมร่งไม่ยอมสบตายเลย ไม่แน่จริงนี่หว่า

...รถติดสองชั่วโมงได้ เมื่อยมากๆ แล้วก็ถึงงาน

พอไปถึงก็เดินกับเพื่อนอีกสี่คน เราเองกล้องมาเลยถ่ายรูปซะ

แต่ถ่ายรูปเพลิน เพื่อนหาย เลยต้องรีบเดินตาม พอมาถึงตรงอนุรักษ์ป่าไม้ เพื่อนบอกว่ามาถ่ายหมู่กัน

เราก็จะหยิบกล้องออกมาจากกระเป๋า

แต่......................

แต่กล้องหาย!

เราบอกเพื่อนว่าวิ่งตามพวกมันเลยหาย

มันหาว่าเราโทษพวกมัน เราบอกว่าเปล่า

มันไม่เชื่อ เราเลยเดินแยกทางกับมันไปเลย หงุดหงิดจริงๆ

เราก็เดินเข้าห้องน้ำ คนเยอะมากๆ พอทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมา

เอามือถืออกมาโทรหาอา เพราะอาบอกว่าจะมาที่งานด้วย เราเลยกะว่าจะกลับกับอา

แต่มันไม่มีสัญญาณมือถือ!

ไปยืมมือถือของพี่ ม.ปลาย โรงเรียนนึงก็โทรไม่ติด พี่เขาบอกว่าเขาหลงกับเพื่อนก็ยังโทรไม่ติดเลย เครือข่ายล้ม

สงสัยมีคนใช้กันเยอะ เราเลยโทรตู้โทรศัพท์สาธารณะ

ก็ไม่ติดอีก....................

แทบจะร้องไห้คาตรงนั้นเลยจริงๆ เราเลยเดินเร่ร่อนไปจนถึงฮอลล์ที่แปด

แล้วในที่สุด...............................เราก็เจอกับอาจารย์ สวรรค์โปรดแล้ว!

อาจารย์คนนี้เป็นอาจารย์สอนวิทยาศาสตร์ และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้องเราด้วย อาจารย์ก็เดินเข้ามาบอกว่าเพิ่งเจอเด็กในห้องคนแรกนะเนี่ย (เราไง)

อาจารย์ถามว่าไหวมั้ย เราก็บอกว่าไหว ทั้งที่จริงแทบจะล้มทั้งยืนแล้ว

อาจารย์เลยพาไปนั่งพักที่หน้าประชาสัมพันธ์ ช่วยกันโทรศัพท์หาอาเรา แล้วในที่สุดเราก็ต้องไปใช้ตู่สาธารณะอีกจนได้

ยืนกดไปกดมาอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าจะติด เมื่อยมากๆ

อาถามว่าทำไมโทรไม่ติดเลย เราบอกว่าเครื่องเราไม่มีสัญญาณ ซึ่งตอนนั้นก็ไม่มีจริงๆ

เราบอกให้อามาหาที่ประชาสัมพันธ์ฮอลล์ที่แปด รอสักยี่สิบนาทีอาก็มา

เราลาอาจารย์ บอกอาจารย์ว่าเดี๋ยวกลับพร้อมอาเลย แล้วก็เดินออกไปที่ลานจอดรถ

ขณะที่กำลังเดินออก มีพวกผู้ชายมาขอถ่ายรูป (?) งง อาเลยบอกว่าถ้าจะถ่ายเราก็ถ่ายอาดีกว่า เด็กพวกนั้นเลยเดินหนีเลย

555+ รู้จักอาเราน้อยไปซะแล้ว อาเรานะเจ้าหลงตัวเองเลยนะ

...พอเดินไปถึงรถ ก็จะกลับบ้าน ตอนนั้นรัฐมนตรีอะไรมาก็ไม่รู้ รถติดเป็นชั่วโมงเลย แล้วรถอาแอร์ก็ดันเสียด้วย

อาบอกเราว่าห้ามเปิดกระจก ฝุ่นมันจะเข้า เซ็งเลย

รถของอาจะขับออกตอนบ่าย แต่พ้นออกมาถึงปากเกร็ดก็บ่ายสาม -_-;;

ร้อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ตอนที่กำลังกลับ เพื่อนที่เราทะเลาะกับมันก็โทรมา ถามว่าอยู่ไหน เราบอกว่ากำลังกลับบ้าน

มันถามว่ากลับยังไง เราก็บอกว่ากลับกับอา

มันบอกเราว่าพวกมันหลงทาง แล้วตอนนั้นก็จะสี่โมงแล้ว ซึ่งที่จริงอาจารย์บอกว่ารวมตัวกันที่รถตอนบ่ายสามโมงครึ่ง

เราถามว่ามันอยู่ที่ไหน มันบอกว่าไม่รู้ คนเยอะมาก มองไม่ถูก จะร้องไห้แล้ว

เราบอกว่าช่วยไม่ได้ เพราะที่จริงทั้งกลุ่มมีเราคนเดียวที่จำป้ายทะเบียนรถได้ แล้วก็รู้ทางเมืองทองมากที่สุดในกลุ่ม

มันบอกว่าขอโทษ แล้ววางไป

เฮ้อ~ เซ็งจิตจริงๆ...................

ยาวนะเนี่ย... ใครอ่านมาถึงตรงนี้ก็ขอยกนิ้วให้เลย -_- d

สัปดาห์นี่วุ่นวายมากๆ เลย ไอเราก็เป็นไข้หวัด ไม่สบายด้วย ทรมานมากๆ

ใครที่อยากชมภาพบรรยากาศงานสดๆ ผ่านเว็บไซด์ คลิกที่ภาพด้านล่างเลยค่ะ

ส่วนใครที่ติดต่อมาว่าอยากแลกแบนเนอร์กับเรา ด้านล่างเลยค่ะ

-สำหรับใส่เว็บ-

::[Il Est Moi]::

   
 
::[Il Est Moi]::
   

*Il Est Moi*

 

 

 

-สำหรับใส่บลอค EXTEEN โดยเฉพาะ-

   

 

...ต่อไป โหลดโหดค่ะ!!

ห้ามเอาภาพของเราไปเผยแพร่เด็ดขาดนะคะ

บรรยากาศภายในนิทรรศการเฉลิมพระเกียรติฯ เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 60  ปีที่เมืองทองธานี

รูปภาพด้านล่างต่อไปนี้เป็นเพียงส่วนหนี่งที่เราถ่ายมาทั้งหมด ที่จริงเราถ่ายมา

*...ขี้เกียจอธิบายอ่ะ ดูภาพเอาละกันนะ 555+*